...دنياي من

2010-02-01T17:00:00.004+03:30

برف می بارد
سپید و پاک
می پوشاند سیاهی ها را
تطهیری یخ زده
برف می بارد
درختان برهنه اند
شرمی بهت زده
برف می بارد
پنجره حنجره هوا را بسته است و خانه گرم است
فریبی تف زده
برف می بارد
آسمان چرک است و زمین پاک
دروغی جن زده
برف می بارد

سایه

2009-09-14T16:15:00.002+04:30

باز دخترک گریه می کرد آخه دوباره دوستشو گم کرده بود ، تنها دوستشو. دوستش مثل خودش ناز بود با موهای فرفری بلند و بدن استخوانی هر روز سر ظهر که آفتاب میومد وسط اسمون دوستش می رفت و قایم میشد و دخترک گریه می کرد
چقدر تنهایی سخته دوست نه؟

خواب آشفته

2009-09-02T09:41:00.002+04:30

انقدر خوابام آشفته شده که صبحها خسته تر از شب قبل پا می شم. کابوس نیست بیشتر شبیه یه تابلوی سور رئال گنده ست. باید بنویسم احساس می کنم دچار انباشتگی فکر شدم

بشکن

2009-08-23T09:37:00.002+04:30

همش به خاطر توئه که نمیرم
خوب برو
آخه وقتی تو نیستی خوش نیستم
یاد بگیر که باشی
تو هستی
نه
پس چرا می ری
خودت که می دونی چرا
اره، اما منم همون دلیل تورو دارم و نمی رم
این مشکل توئه
راست میگی
دلم برات تنگ میشه
برو
دلخوری
نه دارم بشکن می زنم
...............................

سئوال

2009-08-19T12:17:00.001+04:30

کسی می دونه چرا هر بار که می خوام بنویسم انقدر مودب و رمانتیک می شم

زندان

2009-08-10T09:43:00.005+04:30

پشت چادر پنجره
بدن نازک و ترد نهال نارنج
شهوت صندلی کهنهء چوبی
عطش گرم کتاب
خالیِ تنگ بلور
داغ ننگ لب لیوان
نالهء تنهایی سه تار لب دیوار
گل پرپر قالی
پوزخند قاب عکس رویِ دیوار
اعتراف نور
اینجا زندان من است

ای یار با من بمان

2009-02-04T09:02:00.003+03:30

تو عزیزی، تو رفیقی
تو پناهی، تو شفیقی
تو بهاری، تو خزانی
تو نه ازاینی نه ازآنی
تو شرابی ،تو الستی
وه که تو در دلم نشستی
ای یار با من بمان
ساز بزن نامم بخوان
من کیستم بی تو
من نیستم بی تو
من همان آشفته جانم
مجنونم، نادانم، هیچ ندانم
من همان رهرو راهم
من محتاج پناهم
ای یار با من بمان
ساز بزن نامم بخوان
خانه مان دلتنگ توست
گوشم سرشار از آهنگ توست
آسمان دل من هم برفیست
حرف هایم پر ز بی حرفیست
کجایی تا اشک مرا پاک کنی
دل من مرد کجایی تا مرا خاک کنی
ای یار با من بمان
ساز بزن نامم بخوان
یادت هست آن شب مهتابی
هر دو مست دلهامان آفتابی
تو در آغوشم خفته بودی
برایم قصه غصه هایت را گفته بودی
یاد آن عهدت که هستی
همان عهد لحظه های مستی
گفتی تا ابد می مانم
ساز می زنم نامت می خوانم
ای یار با من بمان
ساز بزن نامم بخوان

نوشتن

2009-01-25T16:36:00.003+03:30

غروب ابری و برفی و من در دفتر کارم نشسته ام، کلافه از جلسه ای سنگین و خسته از روزی پر تنش
بعد از مدتها سری به وبلاگم زدم، مدتهاست که یکی از دغدغه های ذهنیم اینست که چرا دیگر نمی توانم بنویسم در مقطعی از زندگی بی اغراق هر روز مطلبی جدید می نوشتم در وبلاگ ، روی کاغذ، پشت جعبه دستمال کاغذی ، حتی دنبال خرید یک رکوردر بودم که گاهی اگر در خیابان و یا پشت ماشین چیزی به دهنم رسید ضبط کنم و بعد بنویسم ده ها داستان کوتاه و یک رمان نتیجه آن سالها بود، اما به بکباره و شاید هم کم کم، تب فرو نشست و حالا هر بار که دست به قلم می برم ذهنم خالی خالیست. برایم مهم است که بدانم چرا
اگر بخواهم آن دوران را واکاوی کنم چند نکته قابل تامل است من در مقطع جدایی از همسرم بودم و در شهری کویری تنها بودم و بسیار تحت فشار
آیا به راستی فشار و رنج زمینه ساز هنر هستند یعنی هیچ هنرمندی نیست که در وضعیت آرامش اثری خلق کند، آیا آنچه من اکنون در آن غوطه ورم آرامش است یا روزمرگی و آیا براستی روزمرگیست که آفرینش را در نطفه خفه می کند، امروز یکی از شعر های قدیمی ام را خواندم، کاری به اشکالات تکنیکی آن ندارم اما روح دارد، حس دارد و من این روح و حس را گم کرده ام و سخت دلتنگش هستم.

مالکیت

2008-09-07T10:44:00.003+04:30

مالکیت از آن مغوله های پیچیده است. ما می خواهیم داشته باشیم و هرچقدر داشته هایمان بیشتر باشد قدرتمند تریم. این فی النفسه خوب است اما مشکل زمانی پیش می آید که مرز این مالکیت را فراموش می کنیم
من ماشین دارم
من خانه دارم
من تحصیلات دارم
من پول دارم
من شغل دارم
این ها داشته های ماست برای بدست آوردنشان تلاش می کنیم و برای حفظشان می جنگیم.
من بچه دارم
من زن دارم
من شوهر دارم
من مادر و پدر دارم
این ها هم داشته های ما هستند برای بدست آوردنشان تلاش می کنیم و برای حفظشان می جنگیم.
اما تفاوتی بزرگ بین این داشته هاست، دسته اول اختیاری ندارد اما دسته دوم صاحب خرد، حق انتخاب و شعور است و اینجاست که رابطه پیش می اید کنش متقابل دو ذیشعور
اما ما چقدر به این مطلب توجه داریم آیا به راستی به دنبال ارتباطیم یا به دنبال افزایش سرمایه.عبارات آشنایی مثل
زنمه دوستش دارم نمی خوام بره
شوهرمه باید مال من باشه
بچمه اختیارش رو دارم
و
اینها را بارها و بارها شنیده ایم و یا شاید هم گفته ایم اما آیا ما اجازه داریم برای انسانها این چنین تعیین تکلیف کنیم
آیا ما ترسمان از تنهایی را پشت این حرف ها پنهان نمی کنیم آیا به حس ساده مالکیت برچسب مقدس عشق نمی چسبانیم
روزی عزیزی از من خورده گرفت که چرا وقتی من به تو گفتم که با کس دیگری خوشبختم تو ناراحت نشدی ،
بارها شنیده ایم زمانی که کسی قصد ازدواج دارد به شوخی به او می گویند که دوران آزادی تمام شد، آیا باید چنین باشد، آیا مقوله مقدس، زیبا و پایدار ازدواج چیزی در حد برده داریست. آیا ارتباط سالم دو انسان در حد جنگ بر سر داشتن سخیف است. آیا حس زیبا و با شکوه داشتن فرزند، راهیست برای تخلیه عقده های سرخورده ما که ثابت کنیم من می توام برای یک اتسان تصمیم بگبرم آن هم مایی که برای خودمان هم نمی توانیم تصمیم بگیریم چون خودمان هم مابملک کسی دیگری بوده ایم
و این چرخه بینهایت چیزی نیست جزارضای غریزه ای سرکوب شده

نفرت

2008-08-24T10:32:00.002+04:30

نفرین نفرتت را خواندم
کاش معنی نفرت رو می فهمیدی(خیانت)
و تو ای نازنین خود گرفتار کدامین نفرینی

"فمن يعمل مثقال ذرة خيرا يره و من يعمل مثقال ذرة شرا يره"

دسته گل

2008-08-18T09:14:00.004+04:30

آهسته قدم بر داشتم، کفشامو پشت در درآوردم، نمی خواستم هیچ چیزی باعث شه تا سورپریزم رو بهم بریزه، دوباره نگاهی به دسته گل انداختم 24 تا لاله سرخ ، کارت رو نگاه کردم، برای تو که بهترینی، آروم کلید انداختم و یواش در رو باز کردم، صدای ناله ضعیفی آمد، دل تو دلم نبود ، هیجان زده بودم،از فکر اینکه از دیدنم چقدر خوشحال میشه و اینکه چقدر دلم براش تنگ شده بود، دلم به هم می پیچید، دیشب پای تلفن کلی فیلم درآوردم تا نفهمه که امروز صبح می رسم، از ساعت 12 ظهر دیروز توی فرودگاه نشستم تا خلاصه ساعت 12 شب بلیط گیر آوردم.اما به هیجانش می ارزید.دسته گل رو رو زمین گذاشتم و لباسامو در آوردم، نگاهی به آیینه توی راهرو انداختم ،مرتب بودم، همینجوری که دوست داشت،صدای ناله ضعیفی آمد، پشت در اتاق بودم ، در نیمه باز بود ، از لای در نگاهی انداختم ، می خواستم مطمئن شم که خوابه، گلدون کنار تخت پر از گل بود ، لاله سرخ و کارت بزرگی روی گل ها، برای تو که بهترینی، دست ظریفی از زیر ملافه بیرون بود ، صدای ناله ضعیفی آمد و من برهنه پشت در اتاق به دسته گل نگاه می کردم

دوستت دارم

2008-08-04T11:22:00.003+04:30

آرامم و آسوده، خوشبختم و در اوج آسمانها آوای دوستت دارم سر می دهم
در آن هنگام که در آغوشت خفته ام

مادر

2008-06-24T15:42:00.002+04:30

من یک مادرم، مادر پسرکی بازیگوش، زمانی که برای اولین بار حرکتی نا محسوس در بطن وجودم مرا به لرزه انداخت و این انسان کوچک درون من رشد می کرد با هم حرف می زدیم من می گفتم و او با تک ضربه ای پاسخم را می داد.دوست نداشتم هیچگاه وجودم را ترک کند اما...
پوسته خود را شکافت و پهلوی من را و پا به این دنیا گذاشت
وزن 2/500، قد 50
اولین جدایی
نارس بود و در دستگاه خوابیده بود با سری به کوچکی پرتقال و انگشتانی به باریکی چوب کبریت
خیلی آرام بود و بیشتر می خوابید و من ساعتها خطوط بدن کوچکش را نگاه می کردم مثل نقاشی که بوم خود را می کاود
شیره وجودم را می نوشید و من در اوج خلسه. موجودی که تو از بدن خودت تغذیه اش می کنی
بیماری و شیری که خشکانیده شد
دومین جدایی
در آغوشم بود خسته نمی شدم و با شاید احساس نمی کردم او را به خود می چسباندم گاهی که بیرون می رفتیم ساعتها راه می رفتم و با او حرف می زذم و با چشمان درشت سبزش نگاهم می کرد من پای او بودم و او قلب من روزی اولین قدم هایش را برداشت دیگر خودش راه می رفت من پای او نبودم اما او همچنان قلب من بود
سومین جدایی
او روز به روز بزرگتر می شود و وابستگی هایش تغییر شکل می دهند اما برای من او هنوز هم در بطن وجودم ضربه هایی گاه به گاه می زند
امروز روز مادر است ساعت 10 تلفنم زنگ می زند
سلام مامیما روزت مبارک
صدایش شاد است و من از خوشحالیش آرامش می گیرم
دلم برایت تنگ شده پسرکم
منم، میام
کی
آخر تابستون
باشه مادر مراقب خودت باش
صدای ممتد بوق تلفن
شماره مادرم را می گیرم
سلام روزت مبارک

جمله نویسی بردیا

2008-02-06T08:32:00.000+03:30

من در همدان با ژول ورن با هرج و مرج، پنهانی تلویزیون می دیدیم
در خانه مادرم به برادرم در قابلمه شنا یاد می داد
من با اتوبوس نانوای مخله را هیحانی به کره ماه می بردم
ابن سینا شاد و خوشبخت درآسمان لوله بخاری جا می زد
من در مسجد با ماموران اتش نشانی با شادی و کنجکاوی سفینه فضایی می ساختیم
من در فضا زیر دریایی خود را با عصبانیت خراب می کردم
مرد فرانسوی که از فرانسه امده بود در برکه با اقوام خود شنا می کرد
نوه های کوچک مادر بزرگ با عصبانیت شهر را در سطل می انداختند
پزشک با سفینه فضایی ماه را چراغانی می کرد تا کتاب کدو قل قل زن خود را بخواند
شهر بر روی نیمکت از دانشمند سواد یاد می گرفت و با سواد می شد
ان روز مسجد غایب بود و یاد نگرفت که گوشواره را در گوش خود کند
پزشک با طلای سیاه کتاب های کودکانه مثل بز زنگوله به پا می نوشت
دوستان سطل را با دلیری تبدیل به اتوبوس می کردند و به فضا می رفتند
ماموران اتش نشانی لوله های بخاری را به جای گل می کاشتند چون لوله های بخاری در زمستان در خاک بخاری میوه می دادند

راه قدس از کربلا می گذرد

2008-01-22T10:27:00.000+03:30

سال 1386 هجری شمسی تهران
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
محرم است
شهر سیاه پوش عزای حسین است
عزاداری به گستردگی تاریخ
تکرار تراژدی نینوا
علم و کتل و هیئت و سینه زنی
نذری پزان نه به جهت حسین
دیگ ها می جوشند نه برای مظلومیت
فلان حاجی می خواهد پوزه حاج آقا بهمان را به خاک بمالد
صدای نوحه که بی تشبیه به جاز دهه 70 نیست
ملتی که بیشتر کارناوال راه انداخته اند تا سوگواری
سال 61 هجری قمری نینوا
لشکری از اقلیتی دگر اندیش
هدفی برای بیداری
72 نفر
پیشوایی پیشاپیش
صحرایی سوزان
هیهات من ذله
تشنگی
محاصره
شیون کودکان و زنان
تهاجم
کشتار
سال 2008 میلادی غزه
لشکری از اکثریتی هم اندیش( و یا شاید حتی بی اندیشه)
هدفی برای زندگی
1.5 میلیون نفر
تنها، بی هیچ پیشوایی
زخم خورده جهل و سیاست
سرما
تشنگی
محاصره
شیون کودکان و زنان
کشتار
بریده جراید
میزان مصرف سوخت در ایران 8 برابر استاندارد جهانیست.
55% درصد کودکان انگلیس دچار پرخوری هستند.
قطع دو ساعته برق در نیویورک باعث فلج شدن زندگی مردم شده است.
در مراسمی سنتی، مردم اسپانیا چندین تن گوجه فرنگی را بر سر هم پرتاب کردند.
سرمای چند روزه گذشته در خاورمیانه طی 100 سال گذشته بی سابقه بوده است.
قیمت نفت به بشکه ای نزدیک به 100 دلار رسیده است.
یاداوری
ما ایرانیان با افتخار می گوییم بر سردر سازمان ملل و در کنار اولین منشور حقوق بشر-یادگار فخر ایرانی- شعری نوشته شده است:
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بیغمی
نشاید که نامت نهند آدمی
منطق
کلیم الله
روح الله
رسول الله
مشترکات: الله
مفترقات: کلام، روح، رسالت
سئوال: جنگ بر سر چیست؟
نتیجه: ...؟
کلام آخر
جنگ هفتاد و ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

برف، تو، برف

2008-01-02T16:40:00.000+03:30

برف، سپید
سفر، امید

برف، زیبا
نگاه، فریبا

برف، سرد
بی تو، درد

یرف، ابر
دوری، صبر

برف، شب
هوس، تب

برف، شراب
فردا، سراب

برف،آغوش
ذهن، مغشوش

برف، یار
نوا، تار

برف، نور
دوست، دور

برف، سنگین
بوسه، رنگین

برف، کوه
جان، روح

برف ، تو

تو، سپید
تور، امید

تو، زیبا
تو، فریبا

تو، سرد
تو، درد

تو، ابر
تو، صبر

تو، شب
تو، تب

تو، شراب
تو، سراب

تو،آغوش
تو، مغشوش

تو، یار
تو، تار

تو، نور
تو، دور

تو، سنگین
تو، رنگین

تو، کوه
تو، روح

تو، برف

تكرار

2007-12-11T10:07:00.000+03:30

شب است و تاريكي و خستگي يك روز تكراري
من از تكرار بيزارم
استاد خسته تر از تكرار من
خفته تر دربستر تكرار خويش
هواي تازه مي خواهم
حرف هاي نو مي جويم
استاد برخيز
من از تكرار بيزارم

پشت چراغ قرمز

2007-09-23T11:20:00.000+03:30

غروب روزی در اواخر تابستان، ازدحام ماشین ها و انسانها، پشت چراغ قرمز چهارراهی شلوغ، شیشه ماشین پایین درآرزوی بوی پاییز، تنفس هوای چرب آغشته به دوده که وجودت را می کاود و به لجن می کشد، گدایان با لباسهای پاره، بدنهای تکه تکه، چشمان دریده از فقر و کودکان پاک و معصومی که سبعیت آینده را بخوبی در درماندگی چشمانشان می بینی، حافظ لسان الغیب در دستان کبره بسته آنها نوید صبح دولت را به ازای چند سکه در دلت می نشانند، بدنبال هیچ برای رسیدن به هیچ، هیچ اندر هیچ، گل های نیمه پژمرده ای که تازه تر از چهره فروشندگانشان هستند و سرخ تر از گونه های کودکان گلفروش، دخترکان تن فروش که در ازای لقمه نانی بکارت را هزاران با می فروشند و به امید مشتری مایه دار به سمت ماشین هایی با مدل های بالاتر می روند و عشوه چشمانشان استغاثه ای پنهان را نمایان می سازد برای تو که می بینی و مشتری نیستی، مردان میانسال در ماشین هایی جوان این دخترکان نوجوان را به بستر پیری می کشانند و زنهای مدفون در سرخاب و سفیداب های مارکدار خارجی در انتظارشان تا از بستر ازاله انسانیت خارج شوند و دخترکانی که پول ها را شمرده در میان پستانشان می گذارند تا به مرد دیگری بابت بدهی پدر پرداخت کنند. پسران جوان خمار از نشئگی با دستانی سوراخ از سوزن و مغزهایی انباشته از افیون، نوازندگان ناکوکی که سلطان قلبهارا برایت در فالش ترین هارمونی در ازای نیم سکه ارزانی می کنند بسیا ر ارزان تر از شاخه گلی و شاید هم قیمت پاک کردن شیشه جلوی ماشینت، تبلور هنر شهری و در میانه این فروشندگان زیبایی و هنر و عشق از شکم نیز غافل نیستند، فالهای گردو در دستان سیاه پسرکان مانند طلا می درخشد، افسر راهنمایی مسیر راهت را مشخص می کند و تابلوهای نئون مسیر زندگیت را، که چه بخوری، چه طور بپوشی، روی کدام بستر بخوابی، چه هنری را بپذیری، به کدام مرد سیاست رای دهی، حق انتخاب با توست که از میان آنها آنچه را که به تو تزریق می کنند بپذیری و خوشحال از اختیار، در مردم سالاری سالاران مردم به زنجیر کشیده شوی، سرت را بالا می کنی، نور زمین ستارگان آسمان را مدفون کرده، روبرویت را می بینی ساختمان های آسمان فرسا کوهها را پوشانده، پایین را می نگری قیر خاکستری اثری از سبزی باقی نگذاشته است
براستی این شهر من است؟
زادگاه من است؟
خانه من است؟
چراغ سبز می شود
باید رفت

دلتنگی

2007-09-08T09:30:00.000+03:30

دیشب در رویاهایم دیدم که می نویسم
چه سبک بودم
صدای ساعت
از جا برخاستم
گونه هایم خیس است
آه من روزگاری می نوشتم

سلامی دوباره

2007-06-04T16:12:00.000+03:30

امروز بهاری دگر است
امروز روز گل و شکوفه وشکر است

دلم بیدار است و ذهنم شفاف
عشق ، شور، ترانه و کلمه در رگهایم می جوشد
می خوانم و می رقصم و می پویم
و به دنیا سلامی تازه می کنم
سلامی سبز
سلامی سرخ
سلامی به وسعت جاودانگی

من بیدارم
و دنیا در چنگ من است
می فشارم پوستش را
می نوشم شهد گوارای جوانی را

زندگی مرا یادت هست
آنکه رفت و در غربت نشست
مسافر دنیای نسیان
برگشته ام
در آغوشم بگیر
دلتنگیهایم را به باد می سپارم

من زنده ام

هندسه

2007-05-09T10:12:00.000+03:30

در میان هجوم شاعرانه اشکال،به دنبال ترسیم حجم زندگی،سفید را به جنگ کشانده ام

رويا

2007-03-07T10:06:00.000+03:30

روي پلي درخيابان جمهوري راه مي روم. دنبال يك خط تلفن هستم براي شهري به نام بادكوي يا چيزي شبيه به اين. از مرد همراهم سئوال مي كنم اين شهر بادكوي كجاست ميگويد نزديك گرگان است
مي گويم پس من اشتباها در مازنداران دنبال آن مي گشتم
مرد مي گويد مي خواهي به باد كوي بروي؟ من مي برمت
من خوشحال مي شوم
از كوره راهي سر سبز مي گذرم اينبار تنهايم
دو طرف راه خانه هايي كاهگلي رخ مي نمايد
شاخهاي درختان توت از سر ديوارها بر روي كوچه سايه مي اندازد
كف زمين پر از برگهاي زرد چنار و توت هاي سفيد است
من نفس هاي عميقي مي كشم يك جور آرامش و سبكي
به دري مي رسم
نمي دانم از كجا مي دانم كه دروازه بادكوي است
در مي گشايم
بياباني عظيم است در كنار بيابان شهريست پلكاني تا چشم كار مي كند ستونهاي تخت جمشيد است و پله و شهري كه تا آسمان ادامه دارد
در انتهاي افق شهر كاروانسراييست
مرد دوباره با من است
مي گويدد شهر را مي بيني
دلت مي آيد كه اين شهر بابت يك خط تلفن ويران شود
جوابش را نمي دهم
دلم به سوي كوير پر مي كشد
مي دوم تا انتهاي افق خود را روي شن كوير مي اندازم
سجده مي كنم
خاك كوير را در دست مي گيرم
مي نگرم
دستانم پر از شن است و ميان اين دانه هاي شن سنگهاييست به مانند چشم
سفيد با لكه اي سياه ميان آن كه به من مي نگرند
در خلسه ام
دروازه شهر باز مي شود
مادر در ميانه چارچوب است
فرياد مي زند
تو ديوانه اي بلند شو
من بيدار مي شوم

عدالت

2007-02-14T17:34:00.000+03:30

جالب است
ما وقتي طرفدار تساوي هستيم كه در راس قدرت باشيم
پدر در خانواده همه بچه هايش را به يك چشم مي بيند چون او حاكم خانه است و ما نمي توانيم آن را با همان چشم ببينيم
مدير همه كارمندانش را به يك چشم مي بيند اما ما نمي توانيم او جايگاهش متفاوت است
و هزاران مثال ديگر
هرج و مرج آنجاييست كه هر كدام از ما به نحوي و در جايي در راس اين هرم هستيم و پر واضح است كه بسيار هم عدالت گستريم
گاهي فكر مي كنم كه چقدر خنده دار و مسخره ايم

اين چند روز

2007-01-31T10:13:00.000+03:30

ذهنم مملو از گذشته و حال و آينده است
روزهاي پر باري را مي گذرانم
فيلم هامون و دغدغه هاي آشنايش
يونگ و هسه
كتاب و كار تهوع آور اجتماعي
دريا و آرامش
و بالاخره
علي عابديني
و دم مسيحاييش

تذكرات استاد اعظم به شاگرد بازيگوش
فراموش نكن كه زنده اي
فراموش نكن كه حست را ارج بنهي
فراموش نكن كه تو آدم زندگي روزمره نيستي
فراموش نكن كه بنويسي، طرح بزني، بنوازي

فرويد و شور ذهن
يك ماهيست كه مزه مزه مي كنم اين ذهن شوريده را
و در خودكاوي او من هم خود را مي كاوم
روياهايم را ، گذشته ام را
عقده الكترا
و مي كاوم خود را با شور ذهنش

نواي شام غريبان حسين
و يادآوري مي كنم به خود
هيهات من الذله

از من به من

2007-01-16T10:00:00.000+03:30

صداي گريه ات را شنيدم دختر پاييزي من
تنهايي، خوب مي دانم
خسته اي ، نيك مي بينم
دل آزرده اي و سخت دلتنگ
روزها از پي هم مي آبند و مي روند
و من مدتهاست كه از تو غافلم
جسد وار از پي نان و نام مي روم و يادم رفته كه اين دخترك شيرين زبان نازنينم تنهاست
مي دانم آنقدر گمت كرده ام كه ديگر به روياهاي شبانه ام هم پا نمي گذاري
بامن قهري دلبركم
نمي دانم چه شد كه غفلت كردم
نمي دانم چه شد كه به دام بلاي تمدن دچار گشتم
پوزخند مي زني
حق داري
من ترسيدم
فرار كردم
از تو و از هر چه زيباييست
فرصت جبران مي خواهم
اشك نريز عزيزكم
من غبار غم را از دلت مي زدايم
سوگند مي خورم
آفتاب طلوع خواهد كرد
من و تو مي خنديم مي رقصيم و بر رخ مهتاب بوسه مي زنيم
"اندكي صبر سحر نزديك است"

جشن مرگ

2006-12-30T12:54:00.000+03:30

كمي ديرتر از هر روز وارد دفتر كارم شدم و به عادت هميشگي سايت فارسي دويچه وله را باز كردم

و ناگهان تيره پشتم لرزيد

صدام حسين اعدام شد
صدام حسين، ديكتاتور پيشين عراق، امروز، شنبه حوالی ساعت ٦ بامداد به وقت محلی با چوبه‌ی دار اعدام شد

خرمشهر شهري كه فقط نامش خرم است

طوفان سرفه هاي مردم بيگناه سردشت

پر پر شدن جوانان در مينو و مجنون

هزازان كبوتر اسير درقفس خفاش تكريتي

مي توان سالها اين غمنامه را نوشت

خدايا چرا انسان گاهي آنقدر پست مي شود كه مرگش شادي به ارمغان مي آورد

دفن

2006-12-14T00:45:00.000+03:30

زیر هجوم کلمات دفن شده ام و درین تاریکی قلمم گم شده است
نور کجاست

نقطه صفر

2006-11-05T09:25:00.000+03:30

من همان نقطه صفرم،جایی درست در وسط آنچه هست و آنچه باید باشد و آنچه می خواهم باشد

دلتنگي پاييزي

2006-10-16T16:35:00.000+03:30

خزان آمده
و چه خوش مي خرامد
من
دلتنگ و بي تاب
پاييز برگ ريز هزار چهره را به انتظار آمدنت مي پويم
دلم بارانيست
ذهنم آماج رعديست مهيب
تنم در تب آغوشت مي سوزد
آسمان هم دلش سنگين است
وخدا آن بالا تنهاتر از هميشه است
من و آسمان و خدا چشم انتظار آمدنت نشسته ايم
بيا

تهوع

2006-09-25T08:55:00.000+03:30

سرگيجه و تهوع شديدي دارم -
شايد مسموم شدي-
آره شايد-
غذاي بد خوردي-
نه-
پس شايد ويروسيه-
آره شايد-
مي خواي ببرمت دكتر-
نه-
پس مي خواي چكار كني-
فرار-
چرا مزخرف ميگي؟ از بيماري كه نميشه فرار كرد-
مي دونم-
پس چرت نگو، پاشو ببرمت دكتر-
نمي خوام-
چرا لج مي كني-
ميشه تنهام بذاري-
نه تو الان حال خودت نيستي نمي فهمي چي ميگي-
خواهش مي كنم-
نه بايد پاشي بريم دكتر رنگ به صورت نداري -
خوب ميشم، قول مي دم خواهش مي كنم برو-
باشه مي رم، تو هميشه همينجور بودي ، واسه همينه كه تنهايي، حقته-
مي دونم عزيزم، مرسي كه درك ميكني خداحافظ-
خاك برسرت-
.....
خدايا، بارالهي،پروردگارا مرا درياب
خسته ام
اشكهايم را بپذير و لطفت را از من دريغ نكن
آمين
.....
خيابانهاي دود زده و صداي ممتد تمدن و من هم گم شده در اين هياهو به سوي اجتماع مي رانم
تو اي پري كجايي كه رخ نمي نمايي
.....
گاهي دامنه تغييرات و سرعت آنها آنقدر زياد است كه احساس مي كنم از توان خارج شده، از اول شهريور تا اول مهر امسال آنقدر ماجرا روي هم تلنبار شده كه به مانند آواري سايه اش را روي ذهنم احساس مي كنم. طلاق،سيلي،مهاجرت دوباره به شهر قديمي، خانه اي نو، كار نو و مني كهنه، آنقدر كهنه كه شايد به درد موزه بخورد و يا شايد پيرمرد خنزر پنزري كه اين عتيقه را دوست داشته باشد
بيا
......
زني تنها در اين اجتماع مردانه كه مصمم است تا بايستد و نيفتد، مي خواهد باشد و بماند، نخواست تا در كنج خانه پدري براي نداشته هايش بگريد و منتظر خواستگاري نو باشد.نخواست تا با نداشتن فرزند، موقعيت خود را براي شروعي مجدد مهيا كند. نخواست تا دستش را جلوي غير از خدا دراز كند. نخواست كه تنش را ارزاني رسوم اجتماعي كند و خيلي نخواستن هاي ديگر
يا بقول دوستي قديمي زني عاصي و تحت فشار و در حال جنگ.زني كه اگر مي پرسد چرا، يعني عصيان كرده
اگر اين دوست مانند من مي ديد كه
بگذريم
......
آدميزاد خود نگر است. به قول استاد
هر كسي از ظن خود شد يار من
وز درون من نجست اسرار من
.......
به وضعيتت عادت كردي-
آره-
هوم،خوشحال هستي-
آره-
هههههههوم-
.......
راستي چرا گذاشت پسرش پيش تو باشه-
چون از نتيجش راضيه-
خدايا شكرت
.......
من زني نسيتم از جنس زمان
من انسانيم از جنس زن
قل اعوذ بالرب الناس
......
ميشه يه سئوالي بپرسم-
جانم-
ببينم ... خرجي ميده
نه
چرا،اونكه وضعش خيلي خوبه من مغازش رو ديدم
من خودم نخواستم
از بس احمقي
مرسي
......
دلم براي جاده كويري و سكوتش تنگ شده
اين خيابانها سرعتت را مي گيرند
گوشت را آزار مي دهند
بايد رفت
......
اتاق رييس بزرگ با ديواري از چوب و محيطي گرم
دخترم،تو ازاين به به بعد براي هر مردي يك زن آماده اي، اينو بدون كه ايراد از تو نيست اجتماع ما بيماره
چشم
تو توي هپروت خودتي نمي فهمي آدماي دور و ور باهات چكار مي كنن
درسته
ميدوني ... چقدر پشت سرت زده تا
باورم نميشه من هميشه فكر مي كردم اگر هر كي بد باشه اون بد نيست
......
الو-
جانم-
سلام زنگ زدم ببينم حالت بهتره-
آره عزيزم يه خروار استفراغ كردم الان خيلي بهترم-
هنوزم مي گم بايد بري دكتر--
نه سر دلم سنگين شده بود-
استفراغ خيلي خوبه هرچي تو معدست رو تخليه مي كنه-
آره و هرچي تو ذهنه-
چي؟ يواش گفتي نشنيدم-
هيچي-
خوب پس برو استراحت كن-
مرسي
دوستت دارم
.....

ذهن آشفته

2006-08-27T09:50:00.000+03:30

سرگردان و خسته از خيابان هاي دود زده مي گذرم، هياهو، همهمه، فضا از صدا اشباع است و من كر شده ام
هجوم رنگ ها و چهره ها چشمانم را ناسور كرده و هرم گرماست كه از صافي پارچه هاي الوان مي گذرد تا به پوست خشك اين تن برسد ودر ميانه اين ميدان فقط ذهنست كه همچنان مي رقصد و مي چرخد ، آزاد و رها، ليك سبكبال نيست
گيج است و مات است و منگ
دلم براي رفتن و نبودن تنگ شده
آه ذهن آشفته من آرام بگير
از صورتك قدرت و شهامت و منطق خسته ام از ديده شدن رنجورم و بيزار از اين بازار مكاره و زنان هرجايي ومردان نامرد، خسته از لجنزار تمدن و دلزده از اين همه مكالمه
دلم مي خواست جايي بودم كه آب بود و علف بود، جايي كه آسمانش را به پرندگان فلزي نفروخته بودند، جايي كه آهوان مولانا مي خواندند و پرندگان فال حافظ مي گرفتند، گاوها فلسفه را مي فهميدند و ماهي ها عاشق بودند
روزي مي رسد كه بروم، مي دانم كه مي رسد،روزي مثل همه روزها، شهر مي ماند و من مي روم

بدون شرح

2006-08-13T15:08:00.000+03:30

مي آيند و مي روند دختركان خورشيد و ماه
پيرمرد تنهاي سرگردان لب بركه آب مي نوشد
كمي آنسوتر آهويي بره اش را شير مي دهد
و خدا آن بالاست

راه كمال

2006-07-24T16:50:00.000+03:30

من
از تو به خود
از خود به خدا
از خدا به تو
رسيده ام

نحسي سيزده

2006-07-15T10:20:00.000+03:30

در اتاقم تنها نشسته ام و خيره به صفحه مقابل و بازي اين نادران روزگار
سيزده نفر خلوتم را پر كرده اند
چه خلوت پر ازدحامي
آيا واقعا سيزده عدد نحسيست
مي گشايم اين خلوت دل را
بوي باروت مي آيد
بوي جنگ
رهبر حزب الله لبنان اسرائيل را تهديد به جنگ کرد
نه اين جنگ، جنگيست رواني
در يك طرف پسركيست بازيگوش كه تمرين بزرگ شدن مي كند
و در طرف ديگر ناشناسيست كه تنها نشانش غلط هاي املايي بي شمار است
آنقدر غلط املايي دارد كه ديگر ناشناس نيست
كودك ناسزايش را نصيب من كرده و غريب آشنا عنان از كف ربوده و به رسم دوستي مشتي حواله دهان كودك مي كند
دوستان آيا براستي جنگ بر سر من است
من از جنگ متنفرم
از بوي خون مشمئز مي شوم
من بازيهاي اجتماع را بلد نيستم
سالها تلاش كردم كه جوري بنوسم و رفتار كنم كه مجالي نباشد براي اين حرف ها
بگذريم
شايد بهتر باشذ كه ازين منزل نيز بروم و باز هم گم شوم و ناپديد
كجا بروم كه اينجا زيباترين جا براي تنهاييست

فردا روز مادر است و من تنهاترين و دلتنگ ترين مادر دنيا
كاش فردا روز پدر بود

نادران روزگار

2006-07-03T09:53:00.000+03:30

شبي در اوايل پاييز سالهاي دور، به واسطه نازنين دوستي، منزل معشوق دوران نوجواني آن دوست مهمان بودم
انسانهايي به غايت متجدد و به قول معروف روشنفكر
مشروب و سيگار و ساز و كتابهاي كاستاندا و هسه و يونگ
از آن دسته انسانهايي كه خود را جز اقليت سوخته كشورشان مي دانند و از فرط نوستالژي صادق هدايت و شاملو و بهرام صادقي رو به سوي حشيش و همجنس بازي و خودكشي آورده اند همانها كه تجسم پيرمرد خنزرپنزري و زن لكاته هستند و هيچكدامشان تا به حال كنار نهري با يك شاخه گل نيلوفر خم نشده اند و وسعت فكرشان به اندازه سوراخ بالاي رف پشت تنگ شراب است و داستان زندگيشان نقشي ساده روي قلمدان نقره
بگذريم
از هر دري صحبت شد-البته با خود سانسوري شديد كه مبادا حرف معمولي بزنيم، هرچه نامفهوم تر بهتر- و در نهايت مانند بيشتر اوقات بحث در داغترين لحظات به سمت نوع زندگي من كشيده شد
همان نوع زندگي كه مثل فيلمهاي اكشن و نيمه سكسي هاليوودي در انسانها ايجاد نوعي شيفتگي همراه با شرم مي كند
با نوعي حسرت و وحشت در موردش صحبت مي كنند
و من در سكوت، اين تفاسير متعدد را در مورد كتاب وجودم مي شنيدم و مانند بيشتر اوقات اينچنيني در سرم موسيقي در جريان بود
به سراغ من اگر مي آييد نرم و آهسته بياييد مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من

او فوق العاده است، كتاب مي نويسد، شعر مي گويد، مستقل و تابو شكن است ،زني جسور با شهامت، مهربان،اصلا قابل گفتن نيست او يك قديسه به تمام معناست، موجودي آسماني است

من يك انتشارات دارم، خوشحال مي شوم اگر كتابتان را چاپ كنم

چشم غره خانم ، نطق آقاي ناشر را كور مي كند
موسيقي را بايد براي چند لحظه قطع كرد و گفت: من براي خودم مي نويسم قصد نشر چيزي را ندارم
زن آرام مي گيرد
و موسيقي دوباره شروع مي شود
پشت هيچستان جاييست

اين زندگي خارج از عرف است، دهن كجي به همه ارزشهاي اجتماعيست. زني 30 ساله، جوان و خوش برورو چرا بايد جدا شود! تنها دليلش مي تواند اين باشد كه مي خواهد آزادانه بچرخد و هر روز از شاخه اي به شاخه اي بپرد يك بيوه آماده، قصد جسارت ندارم اين نوع زندگي را فاحشه ها هم مي كنند

زن به سمت دستشويي مي رود

من روزهاي زوج دفترم هستم، خوشحال مي شوم كه بتوانم از نزديكتر با شما آشنا شوم

موسيقي قطع مي شود

ممنون از لطفتون، من روزهاي زوج در خانه با پسرم ساز تمرين مي كنيم وقتي براي بيرون امدن از منزل نداريم

زن بر مي گردد

امشب چقدر زيبا شدي همسر نازنينم خوش به حال من كه زني مثل تو دارم يك بوس كوچولو به من بده

موسيقي آغاز مي شود
اين بار من يکبارگي در عاشقي پيچيده‌ام

اين بار من يکبارگي از عافيت ببريده‌ام

دل را زخود برکنده‌ام، با چيز ديگر زنده‌ام

عقل و دل و انديشه را از بيخ و بن سوزيده‌ام
بحث بالا مي گيرد
طرفداران قداست و وقاحت با هم مي جنگند
و من به خودم مي گويم آيا همه آنها كه طرفدار قداستند، طرفدار تيم آبيند و يا بر عكس
فوتبال بحث عوام است، روشنفكران از من به جاي توپ استفاده مي كنند
و من چه آرامم
بلند مي شوم و آماده براي رفتن

شما چقدر كم صحبت كرديد امشب

شب خوبي بود ممنونم، دوستان نازنين اگر وقتي را كه صرف شناخت من كرديد به خودتان مي پرداختيد به فرمايش حضرت علي به خداشناسي رسيده بوديد

شب خوش

كوير

2006-06-25T17:09:00.001+03:30

گرم است
آتش مي بارد از آسمان
شن هاي تف ديده بيابان
هرم گرما كه جان مي گيرد و نفس
سكوت است آنقدر سكوت كه گوش را كر مي كند
من تنها در اين برهوت گم شده ام ؟
نه
فرار كرده ام؟
نه
گرما و سكوت و تنهايي مرا دچار فراموشي كرده است
چه شد كه در اين بيابانم
تشنه ام دلم آب مي خواهد حتي به صداي پاي آبي دل خوش مي شوم
تا چشم كار مي كند شن است و آفتاب و افق
من در انتهايي ترين افق آسمان در حال جان دادنم
آي آدمها كجاييد؟
چه تعبير ياوه اي
اينجا آدميزادي نيست
آيا جاي ديگر هست؟
مي خندم به پندار خامم به اميد واهي ديدن فرزندان هابيل
نه من حتي راضيم به ديدن نواده قابيل
اينها تخم ابليسند پراكنده در اين دشت مشوش
خوب است پس فرار كرده ام از دست انسان ها
ولي نه من و فرار، خطوط موازي ترديديم كه در افق به هم نمي رسيم
بي نهايت موازي
پس چه؟
ذهن پاك شده
سفيد سفيد
سفيد؟
چه رنگي بود؟
رنگ برف؟
برف چه بود؟
فرزند ابرهاي سياه؟
سياه؟
سياه چه رنگي بود؟
رنگ آسمان زمستان؟
زمستان چيست؟
سرما و برف سفيد؟
...
چه دايره كوچكيست سياهي و سپيدي
باز هم فلسفه بافي
چه مي گويي
اي من ديوانه
اي من تنها
اي من بياباني
داري ميميري بدبخت
هنوز هم به دنبال اثبات وحدت وجودي
خاك بر سرت

آه چيزي پيداست در آن دوردستها
سراب است آيا
باشد! ياراي راه رفتن كه مي دهد
پيش به سوي سراب
تا سراب هست راه مي روم
شب را چكنم
آنگاه كه چشمها ديگر به خطا نمي بينند و آنچه مي ماند حقيقت كوير است
چقدر دروغ صبحگاهي زيباتر از صداقت شبانه است
گريه كنم ؟
نه كاكتوس دلم ذخيره اش خاليست
آوازي بخوانم
شايد آرام گيرد اين دل رنجور
نم نم باران بهار است و خاك"
"چون دل من تشنه اين نم نم است
چقدر روحنواز است
و چه دلنشين
نه نخوان اي مغز بازيگوش
از بهار و باران و دل و تشنگي هيچ مگو
آه اي كركس زيبا
قلبم امشب شكم كودكانت را سير خواهد نمود
به همه شان به مساوي تقسيم كن
بگذار كركسهاي اين بيابان به شكوفه ها به باران برسانند سلام دل پاره من را
اين را بدان اي كركس مهربان به يمن اين زمان كه تنهاييم را پر كردي سوگند مي خورم كه زودتر بميرم
باز هم سراب
چشمهايم به اين سراب بس عادتناك شده اند
چه سراب خوش نوايي
آيا گوش هم چون چشم دروغگو شده است
كف پايم خنك شده است
شايد دارم مي ميرم
كركس جان آماده باش
نه اين به راستي تري و نمناكي آب است
نه نه سراب نيست اين بار
آب است
زنده مي مانم
كركس جان شرمنده كودكانتم
اتفاق است ديگر
چه مي شود كرد
تا اتفاق هست
زندگي بايد كرد

نيلوفر

2006-06-17T11:19:00.000+03:30

هر بار كه مي آيي لطافت حضورت پريشاني نبودنت را در حريري مليل دوزي شده مي پيچد
و هر بار كه نيستي تلولو چشمانت را در نيلوفر آـبي كنار مرداب جستجو مي كنم
آه اي نيلوفر زيبا هيچ مي داني يگانه راز مانايي من درين مرداب تويي

ديدن يا نديدن

2006-05-27T17:32:00.000+03:30

روزهاست كنار پنجره ترديد
غروب آفتاب آدميت را به تماشا نشسته ام
در افق بي فروغ ابديت
سرهاي افراشته مردگان، عقوبت من بودن را به نمايش گذاشته
مي نگرم بازهم دورتر
چيست نوريست آيا
نه
برق آخته شمشيرهاست
باز هم دورتر
چيست آب درياست آيا
نه
مرداب علم است و لجنزار تمدن
من در اين كلبه متروك رو به غروب چه مي كنم
زنده ام آيا
آري
حتي گاه گاهي شادم
چشمهايم كم سو شده اند
و باز من كنار پنجره ترديد نشسته ام
در دوردستها درختان صنوبر مي رقصند
افق نيلگون بيكران اقيانوس خوشبختي چشمهايم را مي نوازد
چه شيرين است ديدن آنچه نيست و نديدن آنچه هست
و من به اين ناداني و كوري چه مي بالم

عزا

2006-05-20T12:21:00.000+03:30

اي آنانكه بر مزار مردگان مي گرييد
آيا تابحال روح مرده لجن گرفته خود را درآيينه ديده ايد
بگرييد اي مردماني كه مرده به دنيا آمديد

بدون شرح

2006-05-06T09:23:00.000+03:30

مي شكنم ديوارهاي غرور را
مي درم پرده هاي شهامت را
مي جنگم با اهريمن عقل
نه نه نمي خواهم
دلم تنگ شده است براي ندانستن و نديدن و نشنيدن
شبها ديگر خواب هم نمي بينم
چقدر دورم از تنهايي
چقدر بي تاب غربتم
از آشنايي خسته ام
كوير برهوت تبعيد را مي خواهم
دلم جنون مي خواهد
احترامم نكنيد
من همان هرجايي سالهاي نزديكم
بزنيدم
طردم كنيد
به دنبالم نياييد
دنباله نمي خواهم
طاووس را به بنارس بازگردانيد

من همان سيمرغ بچه بودم در دورترين نقطه قاف
زال آورد مرا درين خراب آباد
ازمعبد كوهستاني بالا مي روم
پله پله تا ملاقات با خدا
چقدر دلتنگ صداي قدمهايم هستم
بي هياهو
سكوت
چيني نازك تنهاييم هزار تكه شده است
پشت هيچستان سهراب بناييست با ده ها طبقه و هزاران اشكوب
و ميليونها سر از شكاف ها بيرون كه مرا مي نگرند
مي گردم به دنبال صداي بال خرمگس ها در اين همهمه كج و معوج تمدن
خطوط موازي جاده ها و بناها
شهري متراكم از آدميان موازي كه در افق به هم نمي رسند
و اين تنها نقطه مثبت اين ماتمكده است
به هر سمت مي نگرم تصويري تكراريست
تا به كجا بايد رفت
تا به كجا

تو

2006-04-27T10:45:00.000+03:30

تو رويايي، شيرين

تو غزلي، عاشقانه

تو داستاني ، بي انتها

تو بهاري، سبز

تو حكمتي، الهي

تو رحمتي، بيدريغ

تو روحي، مقدس

تو نرگسي، افتاده

تو آبي، روان

تو نوري، افشان

تو غريبي، آشنا

تو آتشي، سوزان

تو آهنگي، موزون

تو زماني، بي ابتدا

تو رازي، سر به مهر

تو بغضي، پنهاني

تو استادي ، پير

تو مجنوني، بياباني

تو صبوري، پيامبرگون

تو حياتي، سرشار

تو آرامشي ، مطلق

تو دوستي، دوست دوست دوست دوست...ت

آفرينش

2006-04-22T09:36:00.000+03:30

در بيكرانگي تنهايي
در ظلمت شبهاي بي پايان
آفرينش به تكاپوست
روح مقدس مي دمد
و مي آفريند آنچه را شايسته نام خالقش باشد
هارموني موزون عاشقي
و خداوند انسان را آفريد

استغاثه

2006-04-11T09:53:00.000+03:30

خدايا، هر بار كه زخمهاي صورتش را مي نگرم، آهي مي كشم به وسعت دلم
خدايا ياريم ده ، اين دون پايگان شيطان صفت تخم كينه و نفرت را در دلم نكارند
خدايا ياريم ده، دستم آلوده به پوست چروكيده صورتشان نشود
خدايا ياريم ده، خشمم را فرو نشانم
خدايا ياريم ده ، ببخشم بلاهت و سبعيت اين كفتاران قبرستان نشين را
خدايا صبر عطا كن
خدايا حفظش كن

پولك

2006-04-04T09:51:00.000+03:30

امروز لباس سفيد پولك دوزيم را به گدايي بخشيدم
يادت هست
پولك هايش مثل ستاره مي درخشيد
و تو مي گفتي كه به اندازه پولك ها دوستم داري
هيچگاه نتوانستم پولك هايش را بشمارم
و هنوز نمي دانم كه چقدر دوستم داشتي

استاد رخصت

2006-03-19T10:13:00.000+03:30

استاد رخصت
او خفته، مي گويد بنگار
بنگار بهار را
بنگار بوي خوش زندگي را
استاد رخصت
چه نغز سخن مي گويد، بي كلام
نفس گرم عاشقي
نگاه پر ز هوس
سر پنجه هايش را بر پوست تنم مي لغزاند
گرماي خواستنش سردي تنهاييم را ذوب مي كند
استاد رخصت
مي خندد و برهنه مي كند تن داغ شهوت را
قيد مي گشايد به سختي، ليك مي گشايد
آن نگاه ملتهب هماغوشي مي خواهد
استاد، شاگرد بكارت به عشق مي دهد
استاد رخصت

اعتراف

2006-03-09T00:09:00.000+03:30

سلام پدر مقدس
سلام بنده گنه کار
من عاشقم
چه شیرین
آری شیرین به مانند عسل
می دانی فرزند! عسل تنها ماده ایست که فاسد نمی شود
گاه تنوره خشم و بد گمانی دل مرا می لرزاند به مانند دیو سیاه خرناسه می کشم و آتش می زنم گویی شیطانی در وجودم لانه کرده
دور باد
همه ما در درونمان خشمی داریم و شکی.بهتر آن است که دل به عشق بسپاریم
بعد از هر طوفانی دلباخته تر و عاشق تر می شوم
می دانی که هیچ ساحلی امن تر از آغوشش نیست تا کشتی طوفان زده روحت را آرامشی باشد
آه پدر مقدس ! اجازه سئوالی را می خواهم
بگو فرزند
تا بحال عاشق شده ای
و با کسوت خود چه می کنید
کشیشی و عاشقی
هیچ می دانی چرا کشیش از پشت مشبک اعتراف می شتود
برخیز
بیا
در آغوشم جا گیر
نه گناهی نا بخشودنی
نزدیکتر
ما به جهنم واصل می شویم
بهشت و جهنم از آن من است
نترس
بیا
بنگر یار را
می ترسم
سالها انتظار رشدت را کشیدم
کودکیت را بوییدم
نوجوانیت را گریستم
و حال این پیر پسر مقدس نما تو را می خواهد
تو را می جوید
سالهاست گناه می کنم که اعتراف کنم
اعتراف می کتم که اغوا کنم
من از آن تو ام
تو را به بوسه تعمید خواهم داد
...

انتظار و نظاره

2006-02-21T08:41:00.000+03:30

هر بار كه مي روي از پنجره تنهاييم، بازگشتت را به انتظار مي نشينم
و هر بار كه مي آيي ازدريچه دلم، طلوعت را به نظاره مي نشينم
انتظار نظاره ات را زندگي مي كنم

چهارشنبه سوري يا فرهنگ سوزي

2006-02-19T17:14:00.000+03:30

عادت چنداني به نوشتن متنهاي اجتماعي ندارم، اما چند شب پيش سانس 11 تا 1 نصفه شب به سينمايي در شهرك غرب رفتم تا فيلم جنجالي چهارشنبه سوري را ببينم.به حق فيلم تميز و بي عيبي بود اما
داستان زني شكاك و با رفتارهايي بيمار گونه كه به ارتباط همسرش با خانم تنهايي در همسايگيشان شك كرده است و متوسل به هر دستاويزي مي گردد تا به خود ثابت كند كه آنچه حس مي كند صحيح است و در مقابل بيوه زني لوطي منش و شاغل در امر آرايشگري كه گاه تك مضرابهاي مرموزي را مي نوازد و دختركي در اين ميان به حكم تقدير و در انتها مردي كه به هر جان كندنيست مي خواهد رفع اتهام از خود كند حتي با توسل به خشونت-همان حرفه معمول مردان- تا اينجاي قضيه همه چيز مشخص و معلوم است چيزي كه ذهن من را به درد آورد آشكار شدن ارتباط اين دو حتي به رغم مراسم قسامه مرد و وديعه گذاشتن جان تك فرزندش بود هنگامي كه بيوه زن سوار بر اتومبيل مرد داستان شد چيزي مثل چاقو قلبم را شكافت.آقاي فرهادي عزيز! شما آب پاكي را ريختيد روي دست هر چه تلاشي است كه زنان مستقل اين اجتماع مي خواهند با چنگ و دندان از نوع بسازند
تغيير نگاه اجتماع به زن
دردم آمده آنقدر دردم آمده كه به ناله درآمده ام
براستي چرا؟

تاريكي بزرگ و كوچك

2006-01-31T09:37:00.000+03:30

سر سفره شام، خسته از تلاش معاش، ذهن درگير روياها و كابوسهاي مدام،حس مملو از عشق به همسفره ام ،بسان بلبلي كوچك با صدايي كه از بيماري هنوز دورگه و تيز است مي گويد و مي گويد و مي گويد.از امتحان علوم و دعواي سر جا و فوتبال و فن جديد كونگ فو ، تار ، ديكته و ده ها ماجراي جديد ديگرو ناگهان
ماميما تو از جاي كوچك و تاريك بيشتر مي ترسي يا از جاي بزرگ و تاريك
من، من ،آه من از جاي كوچك مي ترسم چه تاريك و چه روشن
قطره اشك روي گونه ام را با پشت دست پاك مي كنم

اشك

2006-01-21T08:51:00.000+03:30

باران قطرات اشكت چه عاشقانه آتش خشمم را فرونشاند

غريبه

2006-01-14T10:12:00.000+03:30

هر بار غريبه اي در مي زند دلم مي لرزد
مبادا تركي بردارد شيشه نازك احساست

افطار

2006-01-09T12:28:00.001+03:30

سكوتم را به نداي موذن پير ، سر سفره عشق به حرمت قلم افطار كردم

تصميم

2005-12-04T09:24:00.000+03:30

توانايي تصميم گيري تعريفي است به ظاهر ساده و مطلق
"من مي توانم پس هستم "
ليكن گاه توانستن از ناتواني نشات مي گيرد فرد به ظاهر تصميمي گرفته است و در بطن ذهن خود مستاصل است و از آنجايي كه هيچ كاري نمي تواند بكند كاري مي كند كارستان
شايد به واقع بيشتر بزه هاي اجتماعي منبعث از تصميم از روي استيصال ذهنيست
مي كشد،تجاوزو تعدي مي كند، مي زند و و و
چون كار ديگري نمي تواند انجام دهد
في الواقع توانايي تصميم گيري در جايي نمود مي يابد كه انتخابي در آن لحاظ شده باشد آنگاه كه بتوان از ميان چند انتخاب تصميم بر اجراي يكي گرفت
و همه مي شناسيم، مردمان بيشماري را كه تصميم نمي گيرند بلكه تنها گزينه موجود را اجرا مي كنند

عشقه

2005-11-29T19:12:00.000+03:30

ساقه عشقه، نرم ولطيف و زيبا، آرام آرام به دور شاخه درخت تناور مي پيچيد و درخت سرخوش و شادمان از لمس مستمر و عاشقانه به خود مي باليد پيچك مال او بود در تمام تار و پودش ماوا گرفته بود درخت سوزش رسوخ ساقه و ريشه پيچك را بر پوستش احساس مي كرد و در دل مي خنديد

چه سعادتي

پيچك بالا مي آمد و باز هم بالاتر و در گوش درخت نجوايي داشت سترگ. به مانند صداي آب رودخانه ، به مانند چهچه گنجشگكان ،به مانند ترنم دل انگيز باران

درخت نشئه بود و سرمست و پيچك مي نوشيد و مي پيچيد

آه احساس شعف مي كنم

خوشبختم

آنقدر زيبايي كه نفس در سينه حبس است

آنقدر دلربايي كه نور آفتاب را نمي بينم

آنقدر دل انگيزي كه بوي بهار مشام را نمي نوازد

آنقدر طنازي كه شاخ هايم را توان پايداري نيست

سر به سجود آورده ام بر نوازش ساقه هاي ترد و لطيفت

برگهاي سبزم را نثارت مي كنم جانان من

...

و پيچك باز هم مي خزيد

درخت تناور ديگر سبز نيست ديگر شاخهايش دستان خدا را لمس نمي كند پوستش خشك و چروكيده و كدر شده و پيچك باز هم مي پيچد و درخت باز هم ناله عشق دارد

و زماني رسيد كه هيچ شيره اي در تن درخت نمانده بود كه پيچك را سيراب كند عشقه عاشق پيشه هم ناي از نايش رسته بود و پژمرده و خشكيده آرام آرام با مرگ درخت همقدم گرديد و به خاك برگ قطور جنگل چيزكي افزوده شد

كجايي استاد؟

2005-11-24T09:30:00.000+03:30

لحظه ها سرشار از زندگيند و ما فرزندان آدم درهمين لحظه هاست كه خود را با ز مي بابيم. سالها تلاش مي كنيم براي داشتن، براي بودن، براي شدن. اما اگر از هر كداممان بپرسند كه داشتن چه چيز، بودن چه كس، پاسخي نداريم. در اين بازار مكاره به دادو ستد مشغوليم و هزاران نام تجاري بر آن مي نهيم .
زندگي داد و ستد است، معاملاتي گاه پاياپاي ، گاه به ثمن بخس و و و
در اين ميان آنچه صاحب اهميت است سود بيشتر است و توجيه وسيله براي رسيدن به هدف تا آنجا كه ابليس ياريمان كند بيشتر مي گيريم و كمتر مي دهيم و ناله مي زنيم از بد روزگار كه اي بدا به حال بشريت كه اينچنين در ماديات غرق شده و هيچ ذهنيتي نداريم از آنكه وقتي روح را مادي مي كنيم، وقتي عشق را اندازه مي گيريم، وقتي دوستي را در كفه ترازو مي گذاريم، آيا توقعي از ماديات فطري وجود دارد كه به عالم لاهوت متصل گردند
چقدر دوستم داري-
هزارتا-
همين-
نه قدر ستاره هاي آسمان-
چه آسوده مي شويم از اينكه ستاره ها را نمي توان شمرد و منجمين بخت برگشته كه شمار ستارگان را مي دانند چه جوابي آرامشان مي كند
دوستت ندارم-
پس من هم دوستت ندارم-
خداحافظ-
برو بمير-
آه! مساوي مساوي
دوست داشتن در مقابل دوست داشتن
دوست نداشتن در مقابل دوست نداشتن
هارموني و تعادل تعريف شده بشري عدالت محض
تهوع اور است
.و به چوب تر مي زنندت اگر دوست داشته باشي به نفس دوست داشتن چون دوست داشتن را دوست داري و بس
سالهاست تلاش مي كنم به هر نحوي شده در ميان اين جنگل مخوف جايي براي خود بيابم. بازيها كردم، نقابها زدم، آموزش ها ديدم .بقول عزيزي بارها سرم به سنگ تجربه خورد و شكست و باز خون آلود و خسته برخاستم ولي نشد .چه كنم كه نمي توانم معامله كنم .چه كنم كه قيمتها را نمي شناسم. چه كنم كه هرچه از جيب مي دهم باز هم پر است .من نمي توانم، بلد نيستم همانقدر كه دوستم دارند دوست داشته باشم ،همانقدر كه مي دهندم بدهم ،كسي نمي خواهد تعادل معاملاتش را بهم بزند. مي گويند تو زيادي مي دهي و ما دچار حقارت مي شويم
چه كنم؟ شايد تنها راه، رفتن در غاري در كنجي در جايي دور سكني گزيدنست.دوري از آدميان دوستي با حيوانات .غلوي نيست ليك گاهي ياد مجنون مي افتم .ياد بريدن و رفتنش
خوشبختي در وجودم در سيلاني مستمر است ولي آيا براي بودن و ماندن در ميانه اين آوردگاه كافيست؟ آيا دلخوشي و احساس سبكي از مادر بودن و قلم و كاغذ و سنتور و موسيقي كمكي به موقعيت اجتماعي و آبرو و ارتباطاتم مي كند
آدميان مثل خود را مي جويند و من هم در اين خصيصه با ايشان مشتركم تمام همدلانم در همين برهوت سردرگمند آيا كسي نشاني از او دارد
دلم براي فهميده شدن تنگ است
كجايي استاد؟

...

2005-11-22T10:08:00.000+03:30

گاه گره هاي كوري در كلاف پيچ در پيچ لحظه ها نمود مي يابد كه به هيچ عنوان گشودني به نظر نمي رسد. زمان، زمان عمل است و هيچ كاري از دست بر نمي آيد . دوستي بيمار و رنجور وتنها، سردرگم در اندوه و فسردگي به مانند غريقي در مرداب دست و پا مي زند و به هيچ دستي جواب نمي دهد. باري گويي از اين مرگ تدريجي همراه با درد، لذتي ماليخوليايي مي برد.تنهايي را به توحش رسانده و خود نيز نمي داند به دنبال چه مي گردد و من، مني كه جان را كم لياقت تر مي دانم تا دوستي در اين منجلاب نظاره گرم و جان را نيز خرج كرده ام و شبي تا دمدمه هاي سحر مجبور به تنفس هوايي مصنوعي در بيمارستاني نمور گريستم
دوست من! اي همراه نادان! كاش مي دانستي كه اين خوره روحت را آرام آرام مي خورد و پيش مي رود و آنگاه است كه هيچ چيز ديگرنمي تواند كمكي باشد
خدايا قدرتي بده تا بلكه بتوانم بپذيرم كه كمك نكنم

...

2005-11-15T16:59:00.000+03:30

مدت زمانيست كه ذهنم از كلمات خالي شده تمام دست نوشته هايم ناقص و يتيم مانده اند دلم با ذهنم ياري نمي كند چه چيز در درونم در حال تكوين است نمي دانم باراول نيست كه سكوت مدت دارم انفجاري از كلمات و تفكرات را به دنبال داشته است لحظه اي ملكوتي و روحاني آنگاه كه قلم در دست مي گيرم و كلمات ساعتها و ساعتها بر روي صفحه سپيد كاغذ نقش مي بندد بي هيچ خط خوردگي و در اين عصرگاه پاييزي ناتوان و رنجور از آنچه نوستالژي پاييزش مي نامند شهودي را شاهد بودم كه بنويس آنچه را كه نمي گذارد بنويسي و اين بود كه چنين شد
آنچه را مي نويسم نه لزوما شعر است و نه داستانك و نه داستان فقط نفس نوشتن است كه به حق مسيريست بس ناهموار فكر كردن به اينكه چه بنويسم داستان به كجا رود و آيا كلمات آهنگين هستند و هزاران قيد و بند ديگر ذهنم را به ورطه سكوت كشانده است جان شيفته ام ندا در مي دهد كه مگر اينچنين آغاز كردي كه مي خواهي اينچنين ادامه دهي روزي كه در يك بعداز ظهر تابستاني قلم قرمزت را به دست گرفتي و در يك سررسيد كهنه شروع به خلق شيدا و زرتشت كردي آيا هدفي داشتي چه باعث شد تا فرموله و قالببندي شده بنويسي و خودت را حبس در قالب و مفهوم و انتها و سبك كني
حس جوجه اي را دارم كه نوكش را بر پوسته مي زند و بر عكس و از پا وارد دنيا مي شود امنيت پوسته، گرمي و سكوتش شايد نباشد ولي چشمانم هرروز طلوع و غروبي را مي بينيد بس بديع وشگفت انگيز
خوشبختم و سبكبال

صبحگاه 9 آبان است و من سي ساله شدم

2005-11-05T08:42:00.000+03:30

من و آسمان
من و ابر
من و جاده
من و كوير
من و غروب
من و باران
من و تنهايي
من و موسيقي
من وعمر رفته
من و روزهاي آينده
من و رويا
من و كابوس
من و لحظه
من و دعا
من واشك
من و لبخند
من و تشويش
من و آرامش
من و كودك
من و مادر
من و مرد رفته
من و ذهني روشن
من و زندگي

سي سالگيم را در صبحدم نمور 9 آبان بر مي خيزم ،در آيينه مي نگرم
.تصوير زني چشم سياه و لاغر اندام كه به خود مي نگرد به كودكيش و به بلوغش به اولين بار عاشق شدنش به زن شدنش
مي نگرد لحظه جدايي را با گريه هايش ناله هايش استيصالش
دعاهاي شبانه و تنهايي و دست مهربان استاد اعظم و نوازش و تسكين
حضور ناب و آرامش مطلق
مبعث و معراج با دردي جانكاه
قلم توتم من است
گاه، پوچي و نفرت و مرگ
گاه ،خستگي و نا اميدي
گاه، تيغ تيز خودشناسي
ننگ و تهمت و ناروا
مبارزه براي بودن براي هستن براي ماندن
تلاش براي معاش
تلاش براي مرد شدن و زن ماندن
برخاستن،توكل وپذيرش
فلسفه و حكمت زيستن
رنج و سر مستي
كودك ، آن شاهزاده كوچك روياها چشم مي گشايد
ماميما تولدت مبارك

كوچ

2005-10-18T15:09:00.000+03:30

آي پرنده هاي مهاجر
مرا با خود ببريد
به سرزمين هاي گرم و دشت هاي سرسبز
بهار، من درين كوچكده مي مانم
شما بر گرديد

به ياد سيد علي اصغر خاتمي

2005-10-09T09:59:00.000+03:30

درين ظهر ولرم پاييزي گرسنه و تشنه پشت ميز كارم نشسته ام وغمناك از سالگردي غمبار و حزين مروري كردم به هر آنچه در تمام اين ساليان بر روانم جاري گرديده است از به دنيا آمدنم تا حتي مرگي كه هنوز سرپنجه نرمش پوستم را نوازش نداده است آري گريزي كوچك به آينده اي معلوم
بگذريم
من كه با قواعد نانوشته ام درين اتاقك مجازي فقط و فقط به زبان آهنگين هر چند خارج و ناموزون سخن مي گفتم من باب سنت شكني با خود و شرح غمنامه هجران استاد اعظمم روي آوردم به نوشتاري كه تا اين روز حريم قلم بوده و شايد باز هم بماند همان قلمرويي كه سالهاي دور با همبازي لاغر اندام چشم روشنم هماني كه برديا مي ناميدمش و هيچكس نمي ديدش مگر خودم انگار كه ميان شهر كوران بودم به اشتراك مي گذاشتيم از جنگل ها و درياها از كوه ها و صحراها عبور مي كرديم و چه دلگرم بوديم بهم هماني كه مادرم چشم غره مي رفت و مي گفت باز كه داري با خودت حرف مي زني و من ابلهانه چه تلاشي مي كردم كه مادر برديا را ببيند و او انكار مي كرد و براستي آنقدر همدل بوديم كه او من شده بود بدرستي يادم نيست چرا رفت و يا كي رفت ولي هنوز با اينكه هم خانه موجودي پرورده زهدان خود و همنام يار ديرينه ام هستم همچنان گاهي صدايي به گوشم مي رسد
مياي بريم تو حوض
و چقدر دلتنگ خانه كودكي با آن حياط نقلي، حوض كوچك ، كبوترهاي سر ديوار، پيچ هاي امين الدوله، بوته ياسهاي چهار طرف باغچه
آه بوي ياس بوي او
همان اويي كه پدرم بود مادرم بود همبازيم بود معشوقم بود و استاد اولم بود و به رسم خانودگي پدربزرگم بود
درآن حياط نقلي كوچه مجيدي چه دوراني را گذرانديم و چه عاشقانه
يار هر صبح دمدمه هاي سحر به عشق اداي فريضه بر مي خاست سحري مي خورد و چه با طمانينه مي جويد لقمه هايش را و صيام آغاز مي كرد نه مي خورد نه مي آشاميد نه دروغ مي گفت نه ريا مي كرد نه هر آنچه ياد و نامش گناه آلود است بجز روزهاي عيد قربان و عيد فطر كه مي نوشيد و مي خورد
چه حيف كه امسال عيد نيستي استاد
دست نمازي و سجده هايي به درگاه بيكران باريتعالي سجده هايي گاه چندين ساعته و استغاثه به درگاه حق و ابراز عبوديت
سر ديوار حياط پر بود از ظرف هاي فلزي با انباشتي از دانه هاي گندم و ارزن كبوتران با شوق مي آمدند مي نشستند مي خوردند و او مي خواست كه ما ساكت باشيم مبادا كه ترك بردارد شيشه نازك تنهايي يا كريم
در اين ميان كودك نونهالي از فرنگ برگشته مات و مبهوت منزلي بود كه حمامش وان داشت و در حياط با ترس و لرز به اطراف مي نگريست و با برديا راز دل مي گفت و نمي دانم چه وقت و يا به چه شكل ريسمان دوستي دو دل را دو روح را دو قلب را با آنهمه عدم تجانس بهم گره زد يكي 4 ساله و ديگري 60 ساله
من دنياي او شدم و او دنياي من
با تكه هاي ذغال روي ديوار سيماني حياط مشق الفبا مي نوشت و من به حكم شيطنت فرار مي كردم و او باز مي نوشت و هر بار به حيلتي مرا پاي درس استاد مي نشاند
حرف معلم ار بود زمزمه محبتي جمعه به مكتب آورد طفل گريز پاي را
آيات كلام مقدس را برايم تلاوت مي كرد و من به ازاي تكرار 5 تومان و به ازاي قرائت 10 توان پاداش مي گرفتم و چه سرخوش بودم
آرام آرام خواندن غذاي روحم شد و كتابخانه سرتاسري ديوار خوابگاهش كعبه آمالم
و در اين ميان مي گفت و من مي شنيدم
اقدام بكن اصرار نكن
هر آنچه پيش آيد خير است
عادت قاتل فكر است
الاعمال با النيات
پاي بسترش زير سايه اش در آغوشش رشد مي كردم و نمي دانستم كه چه گهري در دل دارم
شبها بسترم پر بود از گلبرگهاي ياس سفيد كه با دستان چروكيده اش مي چيد و برايم بوي عشق را به ارمغان مي آورد
پيرمرد
استاد
مربي
! پدرم
در چنين روزي شوم در سحرگاهي نمور و پاييزي رفتي
چهار سال است كه ديگر صداي لحن شيرينت در گوشم نمي پيچد
خانم گلت درين دشت مشوش با تهي جامي از زندگي تنهاست
دلتنگ آغوشت است دلش آشوب مي شود از سنگ سياه گورستان و از قطعه 210 گريزان است
دلم مي خواهد بغلم كني نوازشم كني برايم آواز بخواني
تو اي پري كجايي كه رخ نمي نمايي
باباجون دلم برات تنگ شده
بيا

دلتنگي

2005-10-01T11:29:00.000+03:30

آكنده از خشمم
آميخته با فرياد
مي خواهم بزنم بزرگترين سيليم را در گوش بشريت
و تف كنم در صورت هرچه كج فهميست
در اين پاييز دلمرده كوير
كه حتي خش خش برگهاي زرد چناراز من رو گردانده اند
خشماگينم
به مرگ مي انديشم
و راه انتخاب آن
از دوستان بريده ام
و از عزيزان خسته ام
مي خواهم بروم
ازين شهر ازين ديار
از ميان هر كه مي شناسم
به كجا
نمي دانم
به چه قصد
تنهايي
دلم اما تنگ است
دوستشان دارم
آنهارا كه نمي فهممشان
و دلم اينجاست در همين كنج سياه در به دري
همينجا كه آزادي من را به صليب كشيدند
و هنوز سوزش تازيانه را بر پشتم احساس مي كنم
و من باز هم مي مانم
كه بخوانم
كه بخندم
كه بگويم
با آنكه خسته ام دوستتان دارم

من و عنكبوت

2005-09-26T10:08:00.000+03:30

من همه هيچم
زنده ام آيا، نمي دانم
راه مي روم
مي گويم
مي شنوم
كس نمي بيند مرا
كس نمي خواند مرا
يادم در دل آنهاست
گاهي آهي و بس
مي زيند هر كدام به سبكي و سياقي
من نمي دانستم كه نمي بينند مرا
كه نمي خوانند مرا
سخت هراسيدم ازين دانستن
گريستم
فرياد كردم
آي آدمها
منم من
شهروندي كه هيچگاه جريمه نشد
منم من
آنكه نسيه نمي برد
منم من
آنكه حرمتش داشتيد
هيچكس نشنيد
بيشتر ترسيدم
منم دوستتان
آنكه همفكرتان بود
آنكه همدلتان بود
آنكه جان مي داد بهر دوستي
دوستان دور ميز قهوه مي نوشندو فال مي گيرند
آي مردَم
منم من هماني كه عاشقش بودي
هماغوش شبهاي طولاني عشقمان
آنكه وجودت را در زهدانش به عاريت نهادي
هماني كه عاشقت بود
مرد تكاني خورد و لب فاحشه را بوسيد
آي مادرم
منم من
كودك بازيگوشت
هماني كه عاشق شد
هماني كه بالغ شد
هماني كه شب زفافش از شوق و اضطراب تا صبح گريستي
هماني كه تورا مي پرستيد
مادربا قطره اشكي بر گونه ، پاي اجاق فسنجان را هم ميزد
كودكم
تو، تو مي شنوي مي دانم
منم مادر
عزيزم دلبندم
بيا به آغوشت محتاجم
شيري غليظ و سفيد از شوق مادر بودن مي تراود از تنم بيرون
و كودك به دنبال توپش مي پرد در گِل باغچه
آه خدايا امانم ده
مي ترسم
ازين ديده نشدن مي ترسم
چرا چرا پس من مي بينم
چه به روزم آمده
آي عزيزانم
من مي روم زين شهر و ديار
مي گريزم زين عذاب بي پايان
آفتاب داغ ظهر تابستان
من لب تشنه كه به هر كه مي گويم جرعه آبي
از كنارم مي گذرد بي هيچ جوابي
دروازه را رد مي كنم
مي رسم به قبرستان قديمي
همانجايي كه خفته اند بيداران ديروز
آه شايد من مرده ام
شايد روحم من
كو سنگ قبرم
مي گردم و مي گردم
مرده اي همنام من نيست درين آرامگاه
ايزد منان شكر
هنوز زنده ام
اما به چه سود
آنگاه كه هيچ
آنگاه كه پوچ
آنگاه كه نيست
از بهر چه بايد زيست
مي نشينم در سايه سار درختي
لب رودي
سيبي پرواز مي كند
بر روي دامنم فرود مي آيد
و من دلتنگ احساس تنهايي نيوتون مي شوم
گاز مي زنم بر سيب
ترش وشيرين و لذيذ است
راه گم كرده اي درين دشت
صداي كيست
آه اوهام گرفتم مي دانم
تنهايي زن جوان
كيستي
فرياد مي زنم
مي ترسم
كيست كه مرا مي بيند
راستي مگر همين را نمي خواستم
پس چرا ميترسم از ديده شدن
منم نترس بالا را نگاه كن
سر بلند مي كنم
نيست چيزي جز تار عنكبوتي بين دوشاخه
مي گريم
خدايا ديوانه شدم
به فريادم رس
چرا نمي بيني مرا مگر سر بالا نكردي
و بازديدن و نديدن
دور شو اي سايه شوم جنون
مي خواهم برخيزم
حسي نرم گونه ام را مي نوازد
واي عنكبوت
مي ترسم
دست به صورت مي برم تا پس زنم مهاجم كوچك ترسناك را
نترس منم عنكبوت
هماني كه مثل تو تنهاست
تو مرا مي بيني
همانگونه كه تو مرا مي بيني
گرسنه ام خسته ام تنهام
درد مشترك ميان ما روان است
تو زيبايي
چه جواب دهم به كراهت او
نگاهش مي كنم
تو هم زيبايي
واقعا زيباست عنكبوت
من مي گويم
او مي شنود
او مي گويد
من مي شنوم
مي فهميم همديگر را چه همدلانه
مي بافيم تارهاي دوستيمان را به آهستگي
روزها مي روم تا ببينم آنچه را عنكبوت كوچكم نمي بيند
او اسير خانه خود است و من دلتنگ خانه
شبها مي گويم برايش افسانه
و او مي گويد برايم از طعم خون پروانه
دلم آشوب مي شود زين همه خونخواري
ليك او دوست من است و دوستش دارم
او رنجور و گرسنه است
هيچ پروانه اي نمي پرد اينجا
مي نشينم زير درخت و مي خواهم
خواستني حقيقي
دگرديسي بهر دوستي
پيله مي بندم
تا كه پروانه شوم
پروانه اي پر خون
دنيا را از ميان ابريشم ديدن چه زيباست
پروانه شدن چه آرام است
خلسه اي شيرين دارم درين پيله
بالهايم جوانه مي زنند
پيله، اين خانه روزهاي تنهايي را مي درم
پرواز مي كنم
من ديگر زني تنها نيستم
پروانه ام من
سرمستي پرواز پروانه شدن
دلم را مي لرزاند از آشاميده شدن
دوستي اما زيباتر از پروانه است
با شتاب خود را مي زنم بر تار
مي چسبم و ديگر مجال تكانم نيست
عنكبوت دوست خوبم كجايي
بيا كه سرشار از خونم
لاشه عنكبوت از نوستالژي دوستي روي تار چسبيده
من دراز كش و چسبيده آسمان را مي نگرم
تا بيايد به سراغم ملك الموت

بي نام

2005-09-21T09:31:00.000+04:30

مي گذرم از ميان كوچه ها
چشمان بازم بسته اند
گوشهايم از هياهو خسته اند
شانه هايم زير بار شكسته اند
مي گذرم از ميان كوچه ها
آهن و دود و زباله
كودك در آغوش روسپي با هزار ناله
گداي افليج سكه ها در پياله
مي گذرم از ميان كوچه ها
ديوار هاي دود گرفته و سياه
درد سينه علي در چاه
ابردهشت روي قرص ماه
مي گذرم از ميان كوچه ها
جشن كتاب سوزي
گاه گاه مال اندوزي
تن فروشي مابه ازاي روزي
مي گذرم از ميان كوچه ها
آه دلها گم شده در دود ترياك
آزادي قوت مار دوش ضحاك
خاك مدفن دلهاي پاك
مي گذرم از دروازه اين شهر معلق
دل من هست آرام
مي روم مي روم تا بجهم زين دام
جلد نيستم ديگر بر نمي گردم برين بام
مي روم به ره خانه دوست
چشمان بسته ام بازند
گوشهايم لبريز آوازند
شانه هايم بالهايي براي پروازند
مي روم به ره خانه دوست
نسرين و نرگس و لاله
پيكرم نيست روانم گشته هاله
شراب ارغواني در پياله
مي روم به ره خانه دوست
بسترم بستري از كاه
رواندازم مهتاب ومونسم ناهيد و ماه
نورانيست گلفشانست اين راه
مي روم به ره خانه دوست
در دلم از عشق دارم سوزي
گرماي آفتاب تموزي
دل من دلگرم جهان افروزي
مي روم به ره خانه دوست
مستم از شهد نورس تاك
من از اين خوشبختي بي هيچ باك
دف مي زنم و مي چرخم بس طربناك
مي رسم به در خانه دوست
رسيدم رسيدم اين هست آخرين گام
امشب تا سحر مي گيري از تنم كام
ازين عشق مي ميرم گمنام و بي نام

نيروانا

2005-09-19T12:46:00.000+04:30

شب
آسمان
ستاره
هلال ماه
جنگل مه گرفته
درختان ايستاده خفته
نواي جيرجيرك
ناله باد
دعاي بوف
كوره راهي گل آلود
كورسوي نور
كلبه چوبي
پنجره نيمه باز
تشك كاهي
اجاق افروخته
بوي عود
نواي تار استاد
سها لميده شيدا وار
عرياني تن
عرياني ذهن
بوسه بر لب
هماغوشي
لذت
سكوت
آرامش مطلق
نيروانا

قصه تنهايي زن زيبا

2005-09-12T15:57:00.000+04:30

كار من گذشته از گريزو مخفيگاه
كار من گذشته از نجوا و پنهان كاري
كار من گذشته از تنهايي و بي حرمتي
در دورترين نقطه شهر
مادربزرگها زير كرسي فال حافظ مي گيرند و براي كودكان از من مي گويند
زنان با چادرهاي گره زده سبزي پاك مي كنند و پچ پچ كنان از من مي گويند
مردان بلوز را بروي شلوار مي اندازند و در قلعه از من مي گويند
دراين وانفسا
من هرروز صبحدمان بر مي خيزم و مهيا مي شوم هزيمتي تكراري را
سر را بالا مي گيرم بيخيال و سبكبال از هرآنچه مي گويند به كوچه مي روم
كودكان از بازي دست مي شويند و مادران كشان كشان نوگلان را از ترس ديدن به اندروني مي برند
مردهاشان اما گاهي سلامي و لبخندي خريدارانه به اميد بستري مجاني وياشايد داد و ستدي مع المدت المعلوم
در اين زباله داني
بقال نه از سر لطف كه به اميدي نسيه مي دهد به زور
رفتگر جلوي در متروك منزل را هر روز آب و جارو مي كند
پزشك هر بار دليلي دارد براي معاينه داخلي
و همه دوست دارند كمكي كنند بي منت كه الله اعلم
و من مي خندم در دل
نه چرا دروغ بگويم گاهي هم مي گريم
گريه اي تلخ
زن همسايه مردش را شبانه در جاده از دست مي دهد
مردك مست با مركب آهنينش واژگون مي شود
سياهپوش به تسلي مي روم
زن ضجه اي مي كند و در آغوشم بيهوش
خواهر تو فقط مي فهمي
بي سايه سر شدم
كودكانم يتيمند
مي بوسمش
مي گويم
دوست من آنكه درد داد صبر هم داد
وان الله مع الصابرين
سه ماه و ده روز مي گذرد و من هنوز از يافتن دوستي ته دلم غنج مي رود
سفره اي بي تكلف كودكاني پر جنب و جوش و زني همدل و همدرد
دوستاني دارم
تنهاييم گم شده
و من در دل مي خندم
اين بار راست مي گويم
و جنب و جوشي در شبي
دوستم همراه يدكي پيرمردي لب گور
كه بكشد بار زني را كه
زهدانش جايي ندارد براي زنگوله پاي تابوت
بغضم را فرو مي خورم و جلو مي روم به تهنيتي اجباري
دوستم پسم مي زند
نه ديگر نمي خواهمت
مرد من مال من است و تو دزد شبانه باغ انگور
امشب منم و كنج تنهايي خويش و قطره اشكي وآهي
سجاده اي و مهري وتسبيحي
الا بذكر الله تطمئن القلوب

درد دل

2005-09-07T21:19:00.000+04:30

رفتي بي آنكه بگويي
آمدي بي آنكه بماني
گفتي بي آنكه بخندي
كشتي بي آنكه بگريي
خواستي بي آنكه بخواهي
نوشتي بي آنكه بخواني
زدي بي آنكه بداني
عشق من
بگو
نازنين من
بمان
زيباي من
بخند
مهربان من
بگري
شيرين من
بخواه
مراد من
بخوان
مي دانم كه مي داني چقدر دوستت دارم

نواي تار استاد

2005-08-30T08:40:00.000+04:30

من از من و ما از تو

تو از من و ما از تو